دل نوشته
 سراي امين الدوله
 دو روزي  در سفر  بودم 

در شهر كاشان  

 بارها از كاشان ديدن كرده ام 

 بارها به بازار   ان رفته بودم 

 اما تيمچه امين الدوله  را نديده بودم 

 خيلي ديدني بود 

 زيبايي خيره كننده  داشت 

 انگار اسمان را معمار  نقاشي كرده است 

 كسي مي گفت  اين بنا  نه در ايران  بلكه در جهان بي نظير است 

 اين طاق بلند  مدور 

 ميراث فرهنگي ان را ثبت كرده است 

 اما دريغ از پاسداري  از اين عجوبه معماري !

 توريست ها خارجي هم بودند 

 انها كه ما ديديم ايتاليايي بودند 

و چه با اشتياق نظاره گر  اين همه زيبايي  بودند 

 هنوز  بنا زنده است 

و كاسباني هم  در ان كاسبي مي كنند 

 حتي در طبقه دوم 

جواهري است ديدني  در دل بازار كاشان 

 اما رها شده  در  گرد و غبار تاريخ 


بنا  اثر معمار علي  مريم كاشاني  دوره قاجار 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در شنبه بیستم مهر 1392  |
 سنجاقك
سنجاقك خيالم 

كجا مي ري

  پر مي كشي 

عطر منو كه مي شناسي 

چرا ازم  دور مي شي 

 من كه تو را  مي شناسم 

بي تو  دلم به راه نيست 

 بي تو  دلم ديونه است 

 سنجاقك خيالم 

 دوستت دارم مي دوني 

 دوستت دارم 



|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه هفدهم مهر 1392  |
 ورق

 در دور دستهای خیالم 

 تو هستی 

 تو برایم از زندگی می گویی 

و من  در اندیشه نیستی  سیر می کنم 

 سیری که با طلوع خورشید  اغاز  می شود 

و غروب نقطه پایانی بر ان است 

 و اما 

 گل ها مرا به زندگی  می کشانند 

 سبزه ها فریاد شادی سر می دهند 

و پرندگان  اوای شادی 

و تو هم مرا به زندگی کردن شیدا می کنی 

من هستم دوستم تا تو برایم  زندگی را ورق می زنی 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در جمعه دوازدهم مهر 1392  |
 فراموشی
من  شادیم 

 من رنجم 

 من چه هستم ؟

من زمینم 

من درختم 

 من  اسمانم 

من چیستم ؟

 من لبخند گلم 

من موجم 

 من  نیستم 

 من هستم 

 من چیستم 

من کجایم ؟

 من زنده ام 

من مرگم 

من  هستم 

خدایا چه هستم 

  دوستم  تو که باشی 

 من هستم 

 زندگی می کنم 

 شادم 

 دوستت دارم 

تنهایم 

 تنهایم نگذار 

 دلم با توست 

 بیا فراموش کنیم  بودن خود را 



|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در پنجشنبه یازدهم مهر 1392  |
 شقايق

نسيم بهاري كه مي وزد 

 گل هاي  شقايق را تاب مي دهد

 و عطر بوته ها و گل هاي وحشي  به مشامم مي خورد 

 مي داني وقتي  در گلستان قدم مي زنم 

 دوست دارم تو هم در كنارم باشي 

 مرا همراهي كني 

 دست در دست هم 

 با هم بنوشيم  عطر دوستي را 

  بيا چرا ازم دوري مي كني 

 من كه دوستت دارم 

 به اندازه  تمامي گل هاي دنيا 

 يكبار شيريني وجودت  را چشيدم 

 برايم  دنيايي از مهرباني بود 

 دوستت دارم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه دهم مهر 1392  |
 فراموشت
اين همه زيبايي 

 مگر مي شود 

 چشمانم تو را نبيند ؟

 برايم قصه نباف 

 كه فراموشت كنم 

من دوستت دارم 

 در خيالم  غنوده ايي 

 در  رويايم پرواز مي كني 

 من دوستت دارم 

 نخواه كه فراموشت كنم 

 اگر ازم دوري كني 

من تاب زندگي ندارم 

 بي تو  دلم  افسرده است 

 ان گل براي توست 

 بيا و دلم را ارام كن 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در یکشنبه هفتم مهر 1392  |
 صاف

چه روز خوبی 

اسمون دلم صاف صافه 

تو را می بینم 

می بینم 

می درخشی به سان ماه  تمام 

دلم را برده ایی  به میان دست هایت 

 دستت را ببین 

 دوستت دارم 

 روزم  با تو  روشنه 

 قلبم با تو  زنده است 

 دوستت دارم 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در پنجشنبه چهارم مهر 1392  |
  روشنم كردي

 دلم روشنه 

مي دوني چرا؟ چون صبح  تو را ديدم 

 به انتظارت بودم 

 امدي 

امدي 

 چه با صفا 

 چه روشن 

شبم سنگين شده بود 

 شايد شب بودم 

تو  شب را بردي 

 همه جا روشن شد 

 گل ها را ديدم 

 باغچه را ديدم 

 زيبايي  را ديدم 

 چون  تو را ديدم 

 همه را ديدم 

خودم را هم ديدم 

 تو منو روشن كردي 

 دلم را روشن كردي 

 مي دوني چقدر دوستت دارم 

 به اندازه ايي كه روشنم كردي 

 تو زندگي را به من دادي و خدا  را 

من دوستت دارم 

 



|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه دوم مهر 1392  |
 كمك

كمر درد  امانم را بريده 

 خسته ام كرده 

 خسته  خسته 

 نمي دانم چه بايد بكنم 

 تمام قرصها  را امتحان كرده ام  

تمام پمادها را 

 تمام  گياهان دارويي را 

 به خدا نمي دانم  چه بايد بكنم !

گاهي كمي بهترم 

 و روز  بعد حالم را حسابي مي گيرد 

 مي گويم خدايا  مگر من چه كرده ام !

  سلامتي مگر حق من نيست ؟

 تو اگر مرا  به جزاي كارهاي خوب و بدم مي رساني 

 من هم مي توانم به پرسم چرا زندگيم را تلخ ميكني ؟

 اينم يك سواله 

 مي دونم تو تمام رحمتي  اما چه كنم 

 دلم پره !

 دلم پره !

ازت كمك مي خوام 

كمكم كن 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در دوشنبه یکم مهر 1392  |
 كويري بي نشان

 به سراغم كه نيايي مي روم 

مي دوني دلم خيلي نازكه 

به نازكي خيال 

پرواز مي كند 

مي رود به جايي كه تو پيدايش نمي كني 

مي رود ميان گندم زار

 و شايدم  در  دل  جنگلي انبوه  

و شايدم  به كويري  بي نشان 

مي داني دوستت دارم

 اما اگر به سراغم نيايي 

 مي روم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در یکشنبه سی و یکم شهریور 1392  |
 اب

با اب رفاقتي  طولاني دارم 

 اب  دلنشين  ترين دوست منه 

بي رنگه بي طعمه  اما شفافه 

 دلش پاكه 

 زلاله 

يخ هم كه بشه  اون طرفش پيداست 

 بخار هم كه بشه  مهي دل فريبه 

و بارون كه بشه  غم از دل مي بره 

 برف كه بشه همه جا را سپيد مي كنه 

مثل لباس عروس 

 براي همين من اب را دوست دارم 

 تشنه كه مي شم  يه قلپ مي نوشم و اروم مي شم 

 دوست من  تو هم به زلالي ابي 

 بي تو زندگيم سخت مي شه 

 سخت 

 نكنه منو ترك كني 

 من  دوستت دارم 

  چه يخ باشي و چه گرم باشي 

 دوستت دارم 

 بيا  برام بارون باش 

و سبزه هاي دلم را هميشه ابياري كن 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در شنبه سی ام شهریور 1392  |
 ساعت

الهی  روزم و شبم  شاد بود 

خدا را می دیدم 

 در بوسه ها  زندگی  لبخند می زد

 شبی نبود و روزی نبود 

نبود و بود 

شادی بود و شعف بود 

و ساعت ها چه پران  بودند 

سبکنر  از زمانی که ساعت نشان می داد !

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در جمعه بیست و نهم شهریور 1392  |
 مي ام

شد مي ام! 

 امدم  نگاهت را به من بده 

گرمي دستانت را برايم  نگاه دار 

  و بوسه هايت  را 

من  شكوفه  دلت را مي خواهم

شكوفه ايي كه ان را گل كنم 

 تا عطر دل انگيزش مستم كند 

 دوستت دارم 

 اگر بداني چقدر 

هر گز فراموشم نمي كني !

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1392  |
 ارامش

ارامم 

خيالم هم با  تو خوش است 

 غوغايي  ندارم 

تو كه بيايي

و خيالم  را واقعي كني 

ارامشم به هم مي ريزد 

 از شادي امدنت 

 از بوسه هايي كه خواهي داد 

و من دوستت دارم 

 براي همين كه ارامشم  را  به هم بريزي !

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه بیست و ششم شهریور 1392  |
 زخم
تنم زخمي است 

 بر ان يادگاري نوشته اند و رفته اند 

 باد ان را خراشيده است 

 دار كوب ها  در ان خانه درست كرده اند 

و بر بال هايم گنجشك ها و كلاغ ها و كلاغچه ها  بچه هايشان را بزرگ كرده اند 

من  تنها در اين دشت بي كران ايستاده ام 

 تا ابري لطف كند و باراني تنم را بشويد 

 و زخم هايم  را كمي التيام دهد 

 من زنده ام  با اين همه  زخم هايي كه بر تن دارم 

من دادن گلها  را فراموش نكرده ام 

 بهار كه از راه مي رسد 

 دلم  شور زندگي دارد 

 زنده مي شوم 

 سرم سبز مي شود 

و گل ها بر  دستانم  شكوفه مي كند 

 من زنده ام 

 سايه ام  را بر سرت مي گسترانم 

من زنده ام هر چند  تنم زخمي است 

گل مي دهم چون بهار را دوست دارم 

و ابرها  دوستان قديمي من هستند 

 تن  زخمي ام را نگاه نكن 

 چشمانت  را  به شاخه هاي سبزم  بدوز 

 دوستت دارم كه مرا مي بيني 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1392  |
 هوا


 مگر نمي بيني 

 دلم گرفته 

 چرا سراغم  را نمي گيري ؟

چرا ؟

 در  اين وادي تنهايي 

 رها و  تنهايم 

خودم هم نمي دانم 

چرا تنهايم 

 بيا  به اغوشم 

 دلم هواي تو كرده 

 بيا 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در شنبه بیست و سوم شهریور 1392  |
 گنجشك هاي عاشق

50 تا 60 تايي مي شدند 

پرواز مي كردند 

 از روي سبزه ها  به شانه درختان 

شياري  را مي شكافتند 

 تند و تيز 

و به ارامي و بي تصادم 

 بي ان كه  پليسي باشد 

 از اين سو به ان سو پر مي كشيدند 

و دو باره بر خوان  ديگري  فرود مي امدند  تا روزي خود بيابند 

گنجشك ها ي خودمان را مي گويم 

چه دل مهرباني دارند 

و چه  پرواز دل انگيزي 

 نه كينه  اي دارند و نه حسدي 

عاشق اند  گنجشك ها 

 دوستشون دارم 

وقتي دسته جمعي  سر و صدا مي كنند 

وشادي مي كنند 

 دوستم بيا من و تو هم براي هم گنجشك باشيم 

يك جفت گنجشك  عاشق 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه بیستم شهریور 1392  |
 همراه هم

دلش  را كه  مي دهد دلم ارام مي شود 

همراهيم كن 

 تنهايم 

 در اين وادي بي انتها 

 در اينجا كه نمي دانم  براي چه هستم 

كي به  اينجا امدم 

 براي چه امدم 

 از كجا امدم 

مي دانم تنها  تو اگر در برم باشي  ارامم 

 بوسه ات مرا از خودم و تنهايي ام دور مي كند 

 هر دو تنهاييم 

 براي همين هم درديم 

 بيا با هم باشيم 

حالا كه هستيم 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه نوزدهم شهریور 1392  |
 باغ

دلت را به من بده 

 با هم پرواز مي كنيم 

 به سر زمين  روياها  

 به باغ خرم  شادي ها 

به كوچه باغي كه گل هاي ياس  در ان چشم نوازي مي كنند 

 دوستم دلت را به من بده 

چشمانت را ببند 

 به اغوشم بيا  روي ان سبزه 

كه عطر دل انگيز بهار ان را پوشانده 

 ان درخت سيب را حس كن 

من دوستت دارم 

 در باغ شادي من رنجي نيست 

بي وفايي نيست 

خدا هست  زيبايي هست  عشق هست 

و دوستي كه تو در برش هستي 

مي داني خورشيد همه باغ را بيدار كرده است 

 شور و شيدايي باغ را گرفته 

 منم و توام هر دو يكتا هستيم 

 زندگيمان را مي كنيم 

 عشقمان را نو به نو مي كنيم 

 دوستت دارم 



|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در یکشنبه هفدهم شهریور 1392  |
 نوروز

ضيافت شيريني بود 

 بوسه بود و يكتايي 

 اسمان  ناظر بود 

 خدا بود 

 من بودم و او بود 

سبزه بود و گل بود 

 دلم را مي خواست 

 دادم 

 دوستم دارد 

 دوستش دارم 

زمان جاري نبود 

جاودانه بودن  را حس مي كردم 

 مهرباني  را دوست دارم 

 زخم ها را مي برد 

 دل ها را تازه مي كند 

همه چيز نو مي شود 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در شنبه شانزدهم شهریور 1392  |
 پروانه

زندگی چه کوتاه است 

به کوتاهی زندگی یک پروانه 

 طلوع تا غروب افتاب 

و شاید هم کوتاه تر 

پروانه ها  خوب فهمیده اند 

 زندگی می کنند  این یک طلوع تا غروب را 

 سبزه ها  را در می نوردند 

 به گل ها سر می زنند 

 عشق بازی می کنند 

 زندگی می کنند 

ستیزی در کار نیست 

مهربانی و  بوسه  کارشان هست 

پروازشان به نرمی بوسه است 

کاش من هم می توانستم یک پروانه باشم 

 با رنگ های جادویی 

با جفت های  زیبا 

کاش می توانستم و می دانستم  زندگی کوتاه است 

 از یک طلوع تا یک غروب فرصت داریم 

 بیاییم مهربانی پیشه کنیم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1392  |
 قرار

قراري ندارم 

  از هستي جدا شده ام 

بي تابم 

 بي تاب بودنم 

تو را كه مي بينم ارام مي شوم 

 بوسه تو كه برايم هديه اسماني است 

مرا تنها  رها نكن 

 به تو دلبسته ام 

من در اين زمين پريشانم 

  باور كن بي تو  زندگيم  لطفي ندارد 

 دوستت دارم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه سیزدهم شهریور 1392  |
 تنهايي

دلم اسودگي مي خواست 

 دلم ارامشي را مي خواست كه كسي در ان نباشد 

 دلي نباشد 

 عشقي نباشد 

 هيچكس نباشد 

 تنها اسمان باشد و كوه و درخت و گياهان 

 چند روزي مي خواستم دور از مردم و خودم باشم 

غروب افتاب برايم غم انگيز بود 

 اسمان ابي بود 

 دلم قراري نداشت 

 دور  از دوستانم پريشان بودم 

 فهميدم نمي توانم  تنها زندگي كنم  با باد   

سكوت برايم وهم انگيز بود 

 تنها مونسم  سگي كوچك  بود  به نام گرگي 

و خفاش هايي كه با نور مهتابي ها  پرواز مي كردند 

و جير جيرك هايي  كه صدايشان يك ان و ارام قرار نداشت 

و كوه عبوس كه مرا به نا كجا اباد حواله ميكرد 

 كوهي كه انگار  خسته از دل تارخ در امده است 

 با شيارهايي كه زخم كهنه را بر تن دارد 

 نمي دانم  دل از بوسه خالي بود 

ومن  نمي توانم بي بوسه زندگي كنم 

 برايم سخت بود 

 تنهايي 

 من با تو زنده ام 

 دوستم 

 دوستت دارم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه دوازدهم شهریور 1392  |
 تنهايي

دلم اسودگي مي خواست 

 دلم ارامشي را مي خواست كه كسي در ان نباشد 

 دلي نباشد 

 عشقي نباشد 

 هيچكس نباشد 

 تنها اسمان باشد و كوه و درخت و گياهان 

 چند روزي مي خواستم دور از مردم و خودم باشم 

غروب افتاب برايم غم انگيز بود 

 اسمان ابي بود 

 دلم قراري نداشت 

 دور  از دوستانم پريشان بودم 

 فهميدم نمي توانم  تنها زندگي كنم  با باد   

سكوت برايم وهم انگيز بود 

 تنها مونسم  سگي كوچك  بود  به نام گرگي 

و خفاش هايي كه با نور مهتابي ها  پرواز مي كردند 

و جير جيرك هايي  كه صدايشان يك ان و ارام قرار نداشت 

و كوه عبوس كه مرا به نا كجا اباد حواله ميكرد 

 كوهي كه انگار  خسته از دل تارخ در امده است 

 با شيارهايي كه زخم كهنه را بر تن دارد 

 نمي دانم  دل از بوسه خالي بود 

ومن  نمي توانم بي بوسه زندگي كنم 

 برايم سخت بود 

 تنهايي 

 من با تو زنده ام 

 دوستم 

 دوستت دارم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه دوازدهم شهریور 1392  |
 تنهايي

 روزهايم به ارامي طي مي شوند 

 شبم اما نه !

  شبم  خوفناك است 

 خودمم هم نمي دانم چرا ؟

گويا  اشباح در شب  تواناترند 

و مرا تنها مي بينند 

 مي داني چرا ؟

 براي اين كه تو در برم نيستي 

 براي اين كه از بوسه تو خاليم 

 براي اين كه گرمي تنت  را حس نمي كنم 

مي داني اگر تو باشي 

 تو را حس كنم 

 اشباح فرار مي كنند 

 وقتي تو نيستي 

 شبم پر حادثه است 

 دلم  بي تاب است 

خودم گيچم و مي ترسم 

مگر نمي داني  تنهايي ازارم مي دهد 

 كجايي؟

 بيا  با بوسه هايت مرا ارام كن 



|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در چهارشنبه ششم شهریور 1392  |
 گلم

گلم قد مي كشد 

و به خورشيد سلام مي كند 

و من  رويش را مي بوسم 

وقتي كه گل شكوفه مي شود 

 عطر دلش را بيرون مي ريزد 

و  دلم بي تاب  مي شود 

و  زندگي مي كنم  به اميد  بوسه بر گونه ات 

 رويام پر از توست 

 بيداري ام  با توست 

 دوستت دارم 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه پنجم شهریور 1392  |
 اسوه

گرمي دستانت را حس مي كنم 

 بي ان كه در برم باشي

بوسه ات خاطره زنده من است 

مگر نمي داني بي تو زندگيم برايم تلخ است 

 دوستت دارم براي اين كه خيلي ساده دوستم داري 

اين كه ديگر دليل نمي خواهد 

 قلب من خانه توست 

دل مهربانت  را رها نمي كنم 

 دوستي ام فراتر از بوسه و كنار است 

 تو برايم اسوه ي

گلي كه دلش پر از عطر  دوستي است 

 دوستت دارم چون با ستيز ميانه ايي نداري 

شيطان در وجودت مرده است 

 تو زنده ايي به عشق 

و من زنده ام به عشق تو 

 دوستت دارم 

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در دوشنبه چهارم شهریور 1392  |
 زنده ايي

دلم كه مي گيره 

 به تو فكر مي كنم 

 به تو وبوسه ايي كه  به من دادي 

دلم كه مي گيره 

 به شبي كه با من بودي  

به اون اسمون پر ستاره 

مي انديشم 

 تو بودي و من و دو دلي كه با هم بود 

چه شيرين بود بودنت 

دلم كه مي گيره 

يادت مي كنم 

 از اون ستاره ها و از اون شب گرم 

 دوستت دارم 

هنوز هم در خاطرم زنده ايي


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در یکشنبه سوم شهریور 1392  |
 الها

خداوندا بار الها اگر نبود دوستي

زندگي چيزي كم داشت 

اگر نبود بوسه 

زندگي لطفي نداشت 

اگر نبود اغوش 

زندگي مي مرد 

خداوندا سرود زندگي را تو نواختي 

چه سرود دل انگيزي 

مي ستايم تو را 

جان جانان مايي !

|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1392  |
 گل

به انتظار نشستم  تا باران  ببارد 

و باران امد 

و گلم را شست 

و ان گل را چيدم 

گل باران خورده 

در اب خوابيده 

و قطراتي كه به چشم گل  نشسته 

 دوست داشتم برايت چنين گلي بياورم 

مي داني گل را كه تكان دهي باراني  دو باره مي ريزد 

 از دل گل براي تو 

كه دوستت دارم 

و دلم ان باران را دوست دارد 

باراني كه از دست مهربان تو بريزد 

 دوستت دارم 

مواظب گلم باش 

تكان كه دهي باران مي ريزد 

و دلم شاد مي شود  در اغوش تو 

تو مهربانترين دوست من هستي 

 بوسه را فراموش نكن 


|+| نوشته شده توسط ع رحیمی در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1392  |
 
 
بالا