RSS  

کامنتی از سحر دوست مهربانم

زندگی سرآغازی است پی درپی که مارا به حقیقت رویاهایمان نزدیک تر می سازد
باشد تا تمام آغازها از پرتو خورشید روشن شوند
و روهایایت گرمای حقیقت را احساس کنند
آنکه رویا می بیند جاودانه می ماند.

گاهی موقع ادم سر یه دو راهی قرار می گیره و نمی دونه چی باید بکنه

همه ما ادم ها توی چنین حال و هوایی گیر کرده ایم

گاهی دلمون می گه این کار را بکن

اما عقلمون چیز دیگه ایی می گه

و اون وقت چه دردناکه تصمیم گرفتن

ادم مثل مار به خودش می پیچه

من که دیوو نه می شم

به خدا خواب و خوراک از سرم می پره

ببین من  تو این حال و هوا عاشق یکی می شم

و دو روز بعدش هم به یکی دیگه

باور کن هر دو را به اندازه تمام دنیا دوست دارم

حالا باید چی کار کنم

عقلم می گه سبک و سنگین کن

و یکی را انتخاب کن

اخه یکی نیست به این عقل مفنگی بگه

اخه برادر اگه به این سادگی که بود

خیلی خوب بود

اخه بار نیست که من اونو سبک و سنگین کنم

ترازوی اون طوری نداره عشق

عشق که میزون نداره

پایین و بالا نداره

با این حساب درد سر من تمامی نداره

ببین دوستم خیلی سخته

من می پرسم ماه قشنگره و یا افتاب

می تونی بگی

من نمی دونم چرا دلم دیوونه است

هر چی بهش می گم سرش نمی شه

نه حرف عقل راگوش می کنه

و نه حرف هیچ دوستی را

و من می مونم حیرون

حیرونی ام قشنگه

یه جور مستیه

سلام به مهرویان

می دونی این دلی که تو دست توست

خیلی لرزونه

کافی یه  یه کم فشار بدی

می شکنه و می ریزه

دل من خیلی نازکه

ناز کتر از اونی که فکر می کنی

غصه که می اد اشکاش در می اد

هی این ور اون ور می زنه

اما نمی شه

به خدا نمی شه

دل من کباب می شه وقتی نامردی را می بینه

بی معرفت هیچی را نمی فهمه

حسد داره کورش می کنه

بی معرفت چشمش می بنده و مثل مار نیش می زنه

اخ که ادم ها چه قدر می تونند بد بشن

من نمی دونم تو کدوم مدسه این ها درس خو نده اند

مگه معلمشان نگفته که انصاف هم خوب چیزه

از سر زبونش اتش در می اد

خدا می دونه تا حالا هزار بار دل منو شکسته بی معرفت

معرفتی که نداره

از تو چشاش اتش در می اد

من تا می بینمش فرار می کنم

خدایا می شد من دلمو بر دارم و برم

برم تو یک سیاره ایی که هیچکس توش نباشه

یا برم تو خاک و راحت برای همیشه بخوابم

تا این حسود منو اتش نزده

حسد خیلی بده

خدایا منو از حسد دور کن

بزار دلم بشکنه

دوستم تو خونه خدا دل شکسته را می خرند

اما ادم حسود جاش تو اتشه

خانه دل شیخ بولحسن خرقانی

این راهی است که چون به این راه باشی نه زیر بود نه زبر نه پیش بود نه پس این راهی است که سر به وادی ها دارد "ابوالحسن خرقانی"

وب سایت   پست الکترونیک

سلام به دوست مهربان

کامنتی از فرامرز

سلام دوست عزیز دلنوشته های با صفا و عاشقانه ای دارین وقلم خوب و روانی بر روی کاغذ.. در کل وبلاگ صمیمانه و راحتیه....... زندگیتون پر از نغمه های واژه.. از اشنایی با شما خیلی خرسند شدم چند تا کوچه اونورتر یه کلبه مجنون هست تشریف بیاربن خوشحال میشم

وب سایت   پست الکترونیک

از باران

از باران خبری نیست

ابر ها می ایند و می روند

قطره ایی باران نمی اید

گرد و خاک اسمان تهران را پوشانده است

و من در عمرم بهاری  به این خشکی ندیده ام

دلم لک زده است برای رعد و برق های زیبا و افسونگر

سرای من ایران تشنه است

سال پیش همین موقع گل های شقایق دشت ها را رنگین می کردند

و سمورها جست و خیز کنان به تماشای باران می نشستند

و من دلم گرفته است

ساقه های گندم   ایستاده می میرند

و کشاورزان  چشم به اسمان دوخته اند

شاید بارانی بیاید

خدایا چه باید بکنیم

همه تشنه اند

باران  رحمتت را دریغ نکن

ناودان ها در انتظار موسیقی ریبای ترنم اب اند

و سارها اب می خواهند تا لبی تر کنند

خدایا در انتظار رحمتت می مانیم

تا جویبارها و رودخانه های مان پر اب شود

و گاو هایمان لبریز از شیر

و دشت هایمان پر از گل

وگندم زار ها شکوفه باران

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار

نکته روح فزا از دهن دوست بگو

نامه خوش خبر از عالم اسرار بیار

دلق حافظ به چه ارزد به میش رنگین کن

و انگهش مست و خراب از سر بازار بیار

سلام

این هم کامنتی از غریبه

سلام
احساسی بودن و عاشقانه زیستن و تفکرات خیامی داشتن در جای خود خوب است و چون بودن که می گفت دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی گیرد . . .خوب است
ولی فکر میکنم انسان در همه جا باید حفظ تعادل کند .
در پ
ناه یزدان پاک باشید

دخترک با شوخ طبعی  دو ساق زیبایش را در اب فین نهاده بود

و دخترکان دیگر هم می خندیدند

و پسرکانی چند قدم ان طرف تر دخترکان را  می پاییدند

و من نظاره گر این دوستی نظرها بودم

و چه زیبا بود این نظر بازی ها

و من گفتم ایا نمی شد ادم ها همیشه خدا مهربان بودند

و دل میدادند

و خوشی می کردند

نوری که از چشمان دخترکان  می بارید

باغ فین را روشن کرده بود

اب چشمه فین روی پایهای زیبای دخترک سر می خورد

و به نرمی تمام به ان سو می رفت

و گرمای دخترک خوش اندام را با خود می برد

و کاشکی ان پادشاه بدسیرت امیر کبیر را در این باغ رگ نمی زد

و این باغ زیبا را خونی نمی کرد

و خاطره خونی در این باغ نمی ماند

و من در این اندیشه بودم که دخترکان رفتند

و من تنها ماندم

و در رویا خود غرق شدم

کامنت زیبایی از دل شکسته

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست ، نشیند از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم رم دادن صید خود از آغاز غلط بود حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

وب سایت   پست

سلام

کامنت رویا

آسمان آسمانِ خستهِ شب باز با چشمهای بیدارش شاعری را به ره نشسته و باز از فراسوی کهکشانِ صدا تک شهابی به هیئتِ فریاد رو به سمتِ سکوت می تازد. گوش کن- آخرین رسولِ صدا با مزامیرِ نورمی اید. گوش کن- با گلوی خسته ماه نور در ضجه ای به وسعتِ هیچ بیخِ گوشِ نگاه می نالد. گوش کن- یک ستاره زخمی پشتِ گیسوی خوشهِ پروین آخرین قطعه نفسها را در همایونِ نور می خواند.

وب سایت   پست

سلام باغ فین

سلام به دوستانم که سه روزی نبودم و دلم برایشان تنگ شده بود

من رفته بودم به کاشان شهر اجدادی خودم

تمام کوچه و پس کوچه های کاشان برایم بوی اشنای هزاران ساله دارد

و زمینش انگار اشنای دیرین است

و من کاشان را دوست دارم

و باغ فین که حب نبات است

و در یاقوت کویر

و سروهایش و چشمه سلیمانی اش قطعه ایی از بهشت

و حیف و صد حیف که سرمای زمستان سال پیش برگ های چند صد  ساله سروها را سوزانده است

و من برای دل های سوخته سرو ها ی  زیبا گریستم

اما باغ فین طراوت خوشی دارد

و من دلم را به اب دادم و از خنکی ان حظی وافر بردم

دخترکان شوخ اندام چست  و خیز کنان اب را به هم می پاشیدند

و جوانی می کردند

و من به ناز های و کرشمه های انان حسودی می کردم

و دل ابی حوض ها خنک بود

و من حس خوبی داشتم

سلام به ادم های با معرفت

نظری از دوستی مهربان

آنسوي پنچره پيداست اگر بگذارند چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند من از اظهار نظرهاي دلم فهميدم عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند

وب سایت   پست الکترونیک

دانه های شادی را بلعیدم

دل انگیز و بهاری بود

جانم به طرب در امد

ساعتی را در جاودانگی سیر کردم

نه زمان مفهومی داشت و نه مکان

و من نبودم شادی بود

عطر سحر انگیزی به مشام می امد

و مرا به سبزه زار معرفت می برد

یکتایی را می فهمیدم

هزاران قناری خوش الحان می خواندند

و من نمی دانستم این ها از کجا امده اند  

هرچه بود و هر چه نبود

من شاد بودم

شب خوش

هدیه دوستم شادی

اهسته تر از هر فضیلتی به ضیافت می روم
نگاهم کن!
خبرهای تازه از افتاب چه داری؟
حوصله های خواب الود
تنهای های در اغوش گرفته
دل های شتابزده
دیوانگی های نو
دلم عصیان می کند
شعمها را خاموش می کنم
اسیری را دوست ندارم
خبر از شهامت نیست
ترسی ظریف از ازادی مرا همراهی می کند
وابستگی مرا می رنجاند
تعادل:
رقصیدن بر لبه لیوان شیوه من است
تکانم نده!

شب است

و من غوطه ور در کویر تنهایی

نه راه به اسمان دارم و نه سر در زمین

دلم بهانه می کند

و می خواهد برود

و من نمی دانم با این دل هرزه چه کنم

گاه نهیب می زنم مرا راحت بگذار

دست از سرم بردار

ادمیان همین طور اند

از انها خوبی نخواه

من و تو  واو ادمیم

فرشته که نیستیم

چه می خواهی

همین راه که می رویم راهی است که تجربه شده است

کار دیگری می توانیم بکینم

باور کن نمی توانیم

و اگر راه دیگری برویم

ما را متهم به دیوانگی خواهند کرد

 دوستم چه می توانم بکنم

تنهایی را خوش است

تنهایی و با خود بودن